A A A

KARIERA ZAWODOWA KONIA

W związku z tym, że Koń ma wyjątkowo zmienną naturę, często zmienia pracę, zainteresowania i partnerów. Wyczuwa, jakie zajęcie lub stanowisko może go da danym etapie rozwoju najbardziej usatysfakcjonować i przynieść mu największe korzyści. Potrafi przy tym dobrać sobie odpowiednich ludzi do określonych zadań. Rzadko obdarza drugą osobę pełnym zaufaniem i raczej nigdy nie polega na niej w stu procentach. Najważniejsze sprawy woli załatwić sam, bez niczyjej ingerencji lub pomocy. Przejawia się w tym jego egocentryzm, w przekonaniu Konia bowiem nikt nie potrafi istotnych kwestii załatwić tak, jak on.

Podobnie jak zbliżony do niego duchowo Tygrys czy Pies trwoni za młodu masę energii na drobiazgi i popełnia bardzo dużo błędów. Jednak robienie mu z tego powodu uwag lub udzielanie rad mija się z celem. Koń na pewno nie popadnie z tego powodu w przygnębienie - nie zajmie się korygowaniem pomyłek czy niedociągnięć, nie ruszy z kopyta w drogę ku transformacji czy samokrytycznej analizie. Tym nie mniej przy najbliższej okazji postara się o więcej rozwagi, wykaże się większą starannością i oględniej potraktuje innych ludzi. Pozostanie mu jednak skłonność do awantur i ryzyka. Tkwi to w samym sercu jego charakteru.

Skłonny jest także do ciągłego poganiania innych w pracy nie biorąc pod uwagę obiektywnych przyczyn zwolnienia tempa lub całkowitego zatrzymania procesu. Denerwuje się, gdy sprawy załatwiane są nie dość szybko i skutecznie. Upór i impulsywne zachowanie mogą mu bardzo zaszkodzić, grozi mu bowiem nie tylko utrata szacunku, lecz także całkowite odwrócenie się od niego współpracowników i partnerów. Sam Koń tymczasem wcale nie kończy wszystkiego w terminie, nawet gdy sprawy organizacyjne zapięte są na ostatni guzik, czynności wstępne wykonane, a dokumenty skompletowane i podpisane. Bardzo wiele wymaga od innych, sam jednak nie umie prowadzić interesów odpowiedzialnie. W poważnych sytuacjach zachowuje się nierzadko jak dziecko i myśli głównie o własnej wygodzie i zachciankach. Wciąż o czymś zapomina, biega kręcąc się w kółko bez celu, w roztargnieniu zostawia rzeczy nie tam, gdzie trzeba, mówi rzeczy nie te, które powinien, pochopnie osądza, podejmuje chaotyczne decyzje i ogólnie utrudnia innym i sobie sensowne funkcjonowanie. Przegapia także niestety sprawy naprawdę ważne i intratne interesy. Goniąc za sławą i sukcesem uwzględnia wyłącznie własne cele, toteż dla jego wspólnika ten brak konsekwencji i jasnego określenia celu czy oczekiwań może być nie do zaakceptowania.

Egoizm Konia rzadko odnosi się do spraw czysto materialnych. Przy całym swoim pragmatyzmie i praktyczności nie jest wyrachowany i jeśli tylko ma środki do życia oraz pełną swobodę ruchu, potrafi obejść się małym. Dobrze płatną posadę rzuci bez żalu, jeśli tylko ta nowa jest po prostu ciekawsza. Duma nie pozwala mu prosić szefa o podwyżkę, a uczciwość - wdać się w zakulisowe intrygi wymierzone przeciw przełożonym lub wspólnikom czy współpracownikom. Do wymienionych cech należałoby jeszcze dorzucić szczodrość i pragnienie sprawiania innym przyjemności, co także pozostaje nie bez wpływu na jego karierę zawodową i kondycję finansową.

Koń jest istotą, która pod wpływem emocjonalnego impulsu jest w stanie zaryzykować wszystkim, co posiada dla nowych, dalekich horyzontów, przygody, egzotycznych krajów i kultur. Nie zastanawia się wtedy ani nad swoją przyszłością, ani bezpieczeństwem. Jak widać, Koniowi bardzo potrzebni są odpowiedni partnerzy, którzy uchroniliby go przed nieodwracalną klęską, którzy wesprą go i okażą zrozumienie, ale nie pozwolą pozbyć się podstawowego kapitału i wszystkich oszczędności. Wierny, uczciwy przyjaciel czy uczciwy wspólnik są dla Konia na wagę złota, gdyż to oni mogą sprawić, że gorącokrwisty człowiek nie okaże się życiowym bankrutem.

Aby Koń mógł przejawić w pracy zawodowej cały swój talent i możliwości, musi mieć zostawioną pełną swobodę działania i myśli. Najbardziej odpowiada mu zajęcie wymagające częstych wyjazdów, delegacji służbowych, załatwiania spraw poza biurem. Potrafi zrobić wtedy dla firmy znacznie więcej niż siedząc przy biurku, przestrzegając dusznej dyscypliny, martwych przepisów i stosując się do narzuconego rozkładu zajęć. Równie traumatyczna jest dla niego konieczność ugrzecznionego potakiwania przełożonym, z którymi się nie zgadza i którym ma wiele do zarzucenia. Zawód wymagający częstych podróży bardzo służy stosunkom rodzinnym Koni. Z dala od domu, zmęczeni, marzą o powrocie i wypoczynku w otoczeniu znajomego komfortu i bliskich osób.

W interesach Koń nie cierpi współzawodnictwa, ceni natomiast uczciwą współpracę i wzajemne wspomaganie się. Zmuszany do ścigania się czy wykonywania obowiązków w sposób ograniczający jego naturalne zachowanie, zagryza nerwowo wędzidło, zżyma się i "staje dęba". W relacjach najbardziej ceni sobie prawdę - woli ją, choćby była najgorsza, brzydzi się natomiast kłamstwem. Jeśli postępuje się z nim otwarcie i uczciwie, może nawet zmienić plany, sposób postępowania i poglądy. Uważa, że tylko szczerość gwarantuje korzystną współpracę i zrozumienie.

Konia najbardziej pociągają zawody związane z odkrywaniem czegoś nowego, oryginalnymi rozwiązaniami, nowatorstwem. Surowa dyscyplina jest dla nich trucizną, toteż w roli zwykłego wykonawcy nigdy nie będzie użyteczny. Najlepiej jest mu powierzać zadania o charakterze globalnym, zaś rozpracowanie szczegółów pozostawić "mrówkom". Odpowiednie są dla nich wszelkie wolne zawody wiążące się z twórczością, przedsiębiorczością, podróżami, zdobywaniem nowych wrażeń. Tylko wtedy realizują swój potencjał, utrzymują dobrą kondycję psychiczną i fizyczną. Siedząc cały dzień przy biurku czuje się spętany, staje nerwowy i z czasem coraz łatwiej go wyprowadzić z równowagi. Jawnie okazuje znudzenie i niezadowolenie, wytyka współpracownikom i przełożonym skostnienie oraz mało twórczą postawę, staje się neurotykiem, źródłem konfliktów i napięć w zespole.

Koniowi nie dopisuje szczęście tak jak Smokowi czy Wężowi. Na sukces musi ciężko pracować, życie oznacza dla niego najczęściej żmudne zmagania i wysiłek. To, co osiąga, zawdzięcza jedynie własnym ambicjom, zdolności samodopingu, zmuszania się do ciągłego marszu (czytaj: cwału) naprzód, pragnieniu wzniesienia się na wyższy poziom.

Najczęściej Konia można spotkać wśród wynalazców, chemików, fizyków i geologów. Mogą też pojawiać się w kręgach dyplomatów, polityków, finansistów, architektów i lekarzy. Bywają świetnymi sportowcami, trenerami, działaczami związkowymi i wykładowcami.